Silverglow's Realm

Een goede avond,

Zaterdag 31 oktober jongstleden heb ik het genoegen gehad voor het eerst in jaren weer een trip te maken met de Rotterdamse metro. Graag geef ik hierover wat feedback, omdat er bij mij de indruk gewekt wordt dat de RET geen flauw benul heeft van wat er gaande is daar onder de grond.

Ik reisde samen met mijn vriendin. De eerste indruk van Rotterdam die we kregen was Rotterdam centraal, dat na jaren nog steeds een bouwput vol tijdelijke voorzieningen is. Aldaar mochten we afdalen in een soort bunker, niet voorzien van enige overbodige gezelligheid of behaaglijkheid.

In deze ondergrondse hal bevond zich maarliefst één kaartautomaat, waar zich een vrij lange rij voor gestationeerd had. In deze rij bevonden zich ook meerdere buitenlandse reizigers, die zich moesten beroepen op de enige Engelstalige uitleg in de hal, en die bevond zich op het display van die ene automaat.

Een andere Engelstalige reiziger bevond zich buiten de rij. Hij moest in Spijkenisse zijn om zijn boottocht terug naar Engeland te halen. Hij had echter geen idee van de wijze waarop ons metrosysteem functioneert. Evenmin waren er medewerkers van de RET die hem probaat hadden kunnen helpen. De arme man was helemaal in paniek over zijn boottocht. Wij hebben hem zo goed als wij konden geprobeerd te helpen, maar de kans dat hij ooit nog terugkeert naar Rotterdam achten wij nihil…

Na geruime tijd was de rij voor de kaartautomaat dusdanig opgeschoven dat wij aan de beurt waren. Aangezien wij geen gebruik maken van al die malle chipkaarten, werden wij gedwongen een twee rittenkaart aan te schaffen. Die malle kaartje bedraagt gewoon €4,50 ongeacht de bestemming! Voor dit bedrag koop ik welhaast een volle roze 15-strippenkaart!

En dan op reis. Bij ieder stom poortje mag je als reiziger weer helemaal je portemonnee opgraven en vervolgens in je portemonnee dat kaartje vinden. Dat gebeurt je dus vier keer, heen en terug.

Wat er heel makkelijk en concreet verbeterd kan worden is allereerst de informatievoorziening, zowel in het Nederlands als het Engels. Als je een hele lange rij achter je hebt staan wachten, dan ga je niet graag uitgebreid informatie bestuderen, die je op een klein display aangereikt krijgt.

Ten tweede is een uitbreiding van het aantal kaartautomaten ook zeker geen slecht idee.

Evenmin zou het kwaad kunnen om de tarieven nog eens te bekijken.

En of het op een metrostation ooit gezellig zal worden betwijfel ik, maar vooralsnog is er nog veel te verbeteren op dat gebied.

Ook is het wellicht raadzaam er zeker van te zijn dat er altijd Engelssprekend personeel aanwezig is, en dat dit personeel ook klantgericht is.

Het allerliefste zou ik zien dat dit hele onzalige systeem van OV-chipkaarten slechts optioneel wordt, zodat ik doordeweeks daar kan reizen zonder speciaal die studentenchipkaart apart mee te moeten nemen, die ik nergens anders in Nederland nodig heb, en in het weekend gewoon met een strippenkaart. Zo is het altijd geweest. En dat werkte prima. Niemand zat hierop te wachten. Niet dat deze miljardenonderneming nu ooit nog teruggedraaid zal worden, maar ik wilde dit toch erg graag kwijt richting een vervoersbedrijf.

Ik hoop dat er slechte zaken verbeterd zullen worden, zodat onze buitenlandse reizigers niet langer zullen denken dat ‘RET’ een afkorting is voor ‘retard’.

Groet,

Oskar Kroes

’t Was on this oak-grown moonlit mound,

to where I was lured by a serene sound

‘t Was this mystic melody which me drove,

into her silent and leafgreen grove.

I was astounded by this sight,

this moonborn muse, clad in starlight

Surrounded with faeries and feys,

I could not force away my gaze.

But then she looked back at me

and asked: “Do you like what you see?”

Her eyes glared right into my heart,

not one secret was left to guard.

And more naked than her I felt

Speechless I shivered and I knelt.

My body grew limp with great fear,

as this godlike maiden strode near.

She reached me, gently touched my head

I looked up, again our eyes met.

Her look was not harsh, as I first expected,

now so close to me, she seemed perfected.

She said: “Young rider, do not be frightened,

come dance with us, and feel delighted.

Only if you participate in our beauty,

will it’s true form reveal itself to thee.”

I gladly joined the joyful dance,

saw more than possible in just a glance

‘t Was the dance of life, reflecting existance

danced in another plane; with infinite persistance.

But when I nearly grasped it all,

it was time for me to fall

My burdensome body, earthbound,

could not last, fell back at the ground.

At first I bitterly wept,

but then I made this promise, I kept:

I will see her once again,

once I am a perfect man.


©Oskar Kroes

Dit verslag begint met een romantisch samenzijn van twee jonge mensen op een eeuwenoude grafheuvel tijdens een warme oktobernacht. Zij wensten bij iedere vallende ster dat zij in liefde verweven zouden raken. Dit is een verslag van het einde van een verhaal dat zo’n anderhalf jaar geduurd heeft. Het was een verhaal van vriendschap, verliefdheid, waardering, twijfel, verdriet, ongeluk en tenslotte wijsheid en toch geluk.

Kortom, ik zal vertellen hoe mijn relatie met Rúna ten einde gekomen is, vanuit mijn perspectief. Voor hen, die geïnteresseerd zijn in de gebeurtenissen, begin te lezen vanaf problemen.

Geluk en liefde

Het begin van het verhaal is mooi, de belevenissen van een jong stel. Helaas gaat altijd, wanneer men iets ‘for granted’ neemt de glans eraf. Wanneer het precies begon, durf ik niet te zeggen. Ik durf wel te stellen dat het met mij begonnen is. Om dat te verduidelijken, zal ik eerst uitleggen wat ik onder geluk versta. Geluk is voor mij dat je in een staat bent waarin je beseft dat je bént, en daar volkomen tevreden mee bent. Niet dat je alles om je heen maar klakkeloos accepteert en laat voor wat het is, geen minachting voor de buitenwereld, maar een tevredenheid met je eigen zijn. Weinig mensen zijn, denk ik, gelukkig. Geluk is denk ik, het ervaren van ware liefde voor jezelf. Om ook echt van anderen te kunnen houden, moet je eerst van jezelf kunnen houden. Als je echt van iemand houdt, dan waardeer je die persoon om wie hij is, en niet om wat hij voor jou betekent.
De meesten zoeken hun geluk in dingen buiten zich; plaatsen, voorwerpen, mensen. Zo ook ik.

Ik was al tijden niet gelukkig, maar ook zeker niet depressief ofzo, hoor. Hoe dan ook, ik haalde het geluk niet uit mijzelf, maar wilde dit uit onder andere Rúna halen. Uiteindelijk kom je onherroepelijk tot een situatie, waarin je ontevreden wordt, omdat dit geen werkelijk geluk is.

Miscommunicatie

Ik had het gevoel dat ik van onder andere Rúna niet genoeg waardering kreeg. Ik kreeg het gevoel dat deze relatie, met name op fysiek gebied mij geen voldoening gaf.

Maar om de lieve vrede te bewaren sprak ik dit zelden uit. Ik gaf Rúna niet langer de aandacht en waardering die zij verdiende.

Rúna op haar beurt deed er alles aan om onze relatie weer zo leuk te maken als vroeger. Misschien lag het wel aan haar? Misschien werd het beter als we nieuwe leuke dingen zouden doen.

Zonder dat we het echt van elkaar wisten hadden we allebei al over het uitmaken nagedacht.

Empathie

Laat ik hier beginnen met duidelijk te stellen dat mijn grootste levensles empathie, medevoelen of zelfs liefde, is. En dat ik eigenlijk altijd heel arrogant ik het leven gestaan heb. Ik heb bijvoorbeeld lange tijd gevonden dat ik meer waard was dan de meeste andere dreuzels. Ik heb geclaimd een allergie te hebben voor paupers, en daardoor ook mijn geestelijk minder bedeelde zusje minderwaardig behandeld. Eigenlijk had ik dus gewoon het gevoel dat de wereld om mij draaide. En dus ben ik nu tegen de lamp gelopen.

Problemen

De eerste aanleiding voor het einde was de geplande vakantie naar Italië. Mijn moeder zou met mij en Rúna naar Italië op vakantie gaan voor drie weken. Maar toen kwam het bericht dat Rúna’s opa op sterven lag. Hij zou eigenlijk binnen dat moment en drie weken later komen te overlijden. In het verband met deze vakantie kwam dit natuurlijk bijzonder slecht uit. Rúna was heel erg aan een vakantie toe, en wilde dolgraag mee, alleen wel op voorwaarde, dat als het moment daar was, ze door ons op het vliegveld gezet zou worden om terug te gaan naar Nederland. Dit leek mij niet zo’n goed idee, omdat ze dan de vakantie aan het wachten zou zijn op een slecht-nieuws bericht en daarna zou vertrekken, om mij daar alleen achter te laten. Dus ik stelde voor dat ze dan misschien maar beter niet mee kon gaan, en dat ik daarvoor in de plaats dan wellicht mijn beste vriend Barth mee kon nemen. Dat was de eerste pijnlijke steek.

Er werd uiteindelijk maar besloten om de vakantie een week uit te stellen, ook al was de auto al volledig ingepakt. Rúna was toen al op weg naar Nijmegen, omdat we van daaruit zouden vertrekken. We moesten er maar het beste van maken aldaar.

Maar omdat ik toch al mijn twijfels had over de relatie. Zag ik er een beetje tegenop. Het weekend liep dan ook slecht af. We deden wel leuke dingen, zoals spelletjes met mijn huisgenoot, lasagna bouwen en zwemmen in een meer, maar een groot deel van de tijd was Rúna aan het uitrusten van een zware week (waarin haar opa zo slecht was), terwijl ik wat gefrustreerd mezelf maar had te vermaken. Ik heb haar toen ook op de laatste dag vreselijk naar huis laten gaan. Het stond me toen zo tegen om haar een afscheidszoen te geven, dat ik niet eens gespeeld heb, en haar met een vreselijk rotgevoel terug heb laten gaan.

Later die dag heb ik met een goede vriend wat gepraat over dit probleem. Ik concludeerde toen dat ik gewoon meer waardering wilde, en dat dan maar in de vorm van meer seks met meer verschillende vrouwen. Een open relatie leek ideaal, alleen weinig optioneel, dus nam ik me maar voor om het uit te maken.

Toen Rúna me die avond belde om te vragen waarom ik zo afstandelijk gedaan had, legde ik maar voor om het uit te maken. We lieten dat toen in het midden en ik heb haar nog gekwetst met wat uitlatingen, die onder invloed van hertog Jan heel eerlijk en tactloos gedaan waren.

De volgende dag realiseerde ik mij, dat ik voor alleen wat exotische erotische ervaringen mijn relatie met toch eigenlijk wel een geweldig fantastisch iemand, die qua interesses en waarden heel goed bij mij past, domweg aan het kapotmaken was. We belden en ik probeerde te lijmen wat er te lijmen viel. Zij was verward, omdat ze eigenlijk van plan was ermee te stoppen.

De derde dag belden we weer en besloten toen om onze relatie toch nog voort te zetten, omdat we nog veel voor elkaar voelden. Maar omdat er veel gekwetst was, leek het beter om even een tijdje geen contact te hebben.

Echter in het tijdje geen contact stierf haar opa. Ik had me nooit echt gerealiseerd dat die man voor haar een soort vader geweest is. Ook de hele familie was ontdaan en Rúna had iemand nodig om haar verhaal kwijt te kunnen. Alle vriendinnen waren op vakantie, en de familie was niet aanspreekbaar. Ze belde me op om even te praten, maar ik was toen net bij vrienden en kapte daarom het gesprek af na een half uurtje.

Toen leerde Rúna ene bart kennen. Hij was heel lief voor haar, was een luisterend oor, en vervulde de taak, die ik als vriendje eigenlijk had moeten vervullen.

Rúna ging meer twijfelen over de relatie en wilde mij zo snel mogelijk zien. Ik had toen alleen al mijn beste vriend Barth over de vloer, dus het was erg lastig om iets te regelen. Het leek me toen beter om tot in het weekend te wachten en dan een hele week samen te zijn tot en met castlefest.

Later belde ze nog één keer, en in dat gesprek was er een kilte in haar stem, die haast niet meer te verdrijven was. En ze benadrukte dat bart heel lief was. Toch vervroegde ik onze afspraak niet.

Daarna kwam ik tot het besef dat er misschien wel eens wat meer met die bart kon zijn, iets soortgelijks had ik ookal meegemaakt met Solvej en Peter. Weer omdat ik een egoïst geweest was, die totaal geen rekening hield met de ander. Ik heb toen wat panische SMS’jes naar Rúna gestuurd en de hele nacht wakker gelegen.

Rúna, op haar beurt, werd toen wild verstoord terwijl ze bij een vriendin aan het logeren was, en was daardoor ongelukkig naar huis gegaan.

Er was een meeting op komst, waarna er wat mensen zouden gaan logeren bij bart. Rúna keek daar ook naar uit, ik vertrouwde het niet en wilde erbij zijn. Rúna gaf aan dat dit geen goed idee zou zijn.

Ik vertrouwde de boel niet, en brak in op haar e-mail en PM-inbox. Die zat helemaal vol met stuff van bart.

In een blinde paniek heb ik die bart gemaild dat ik vermoedde dat hij achter Rúna aanzat, en ik heb hem aangegeven dat Rúna en ik nog niet klaar waren, en hem heel erg dringend verzocht om afstand te nemen. Hij gaf later aan dat zijn contact met Rúna uitsluitend vriendschappelijk was, en dat het bovendien zijn stijl niet was om tussen mensen te komen.

 Ik heb daarna met een boel mensen gepraat, die Rúna goed kenden. Maar die zeiden allemaal dat Rúna veel te integer was om wat te vozen met iemand en daarover niets tegen mij te zeggen. Ik geloofde alles en was gerustgesteld.

Na de meet belde ik Rúna om een afspraak te maken. Ze wilde niet dat ik die dag zelf zou komen, omdat ze het toch nog uit wilde maken, en ik dan zou moeten blijven slapen.

Dus ik ben gisterochtend naar haar toe gereisd, om het slechte nieuws te mogen ontvangen.

Uitkomst

Ik heb Rúna teveel gekwetst. Ik heb haar te lang geen waardering gegeven, gister heb ik haar pas weer benaderd op de manier, die ze altijd al wenste. Maar pas omdat ik toen beseft had wat ik kwijt zou raken. Rúna had er genoeg van, wilde rust en geen relatie meer, met wie dan ook.

Door de opeenstapeling van gebeurtenissen en fouten, die ik daarop gemaakt heb, was ik te laat om de relatie nog te redden.

lowlife

Verder kwam eruit dat ze op de avond van de meet gezoend had met bart. Voor hem heb ik geen goed woord meer over. Zijn soort hoort in het riool thuis. Hij is een jongen van bijna dertig, belooft mij dat hij alleen vriendschappelijk met haar omging en dat het zijn stijl niet is om tussen mensen te komen. Vervolgens slaat hij zijn slag bij een minderjarig emotioneel gesloopt meisje. Ik vind dit zo vies, immoreel en verwerpelijk. Eigenlijk zou zo iemand door iedereen vergeten moeten worden, maar helaas heb ik voorgenomen hem on sight een tik op zijn achterbakse gezicht te geven, of een Bart Tate in zijn rug, afhankelijk van hoe hij gepositioneerd is. Menselijk afval als hij kan niet zomaar ongestraft bestaan. Voor hem geen empathie.

Ikzelf

Ik heb ontzettend veel nagedacht over mijzelf en mijn motieven. Ik heb me gerealiseerd dat ik al lang niet gelukkig was, en ook moreel niet goed meer in de wereld stond. Ik heb me voorgenomen mijzelf te veranderen. Te beginnen bij mezelf te waarderen, niet te onder- of vooral overschatten, en wanneer ik weer liefde voor mezelf voel, ook liefde voor de andere mensen te voelen.

Slot

Met deze insteek kon ik Rúna beloven om eigenlijk de relatie niet voort te zetten, maar er opnieuw aan te beginnen, omdat ik een beter mens zal zijn. Maar zoals al gezegd, wilde Rúna alleen maar rust, vrijheid en niets meer weten van relaties.
Er zijn ineens zoveel gebeurtenissen opeengestapeld, dat het haast welhaast lijkt of het niet zo heeft mogen zijn: De Italië-vakantie, de opa, de plotselinge komst van haar vader uit IJsland, de afwezigheid van vriendinnen, de inmening van bart, radeloze acties op momenten dat er beter niet gehandeld had kunnen worden...
Ironisch genoeg hebben we nog gelopen die dag bij de plek waar deze clip opgenomen is: http://www.youtube.com/watch?v=DT6tpUbWOms De tekst van dat lied is erg van toepassing op de situatie. Ik heb ontzettend veel spijt van een heleboel. Vooral van dat ik Rúna zo gekwetst heb. Ik wilde dat ik mij zoveel dingen eerder beseft zou hebben, eerder gerealiseerd zou hebben en anderen met meer empathie benaderd zou hebben. Had ik maar een tijdmachine, maar die heb ik niet...
Ookal vind ik het jammer, en ben ik ervan overtuigd dat we met mijn verbeterde levenshouding een fantastische relatie zouden kunnen hebben, begrijp en respecteer ik haar keuze.

Haar moeder, met wie ik een goede band heb, vond het verschrikkelijk. Van haar vader kreeg ik een boek mee, dat hij zonder goed te weten waarom de dag daarvoor gekocht had.

Ik ben met haar moeder en zusje toen naar Epe gegaan, waar hun zomerhuisje is. Dat was verschrikkelijk gezellig, en ik ben echt blij dat ik daar nog gewoon welkom ben. Het zijn geweldige mensen en een geweldige plek.

Ik heb daar gemediteerd, en begin het geluk te vinden, wat ik aan het begin van het verhaal beschreven heb.

Toen ik in de grafheuvel uit het begin weer beklom, was de hemel, die eerder bewolkt was geweest helder. Ik stond er nu alleen, ouder en wijzer. En geloof het nog niet, maar toen ik daar net stond, schoot er een vallende ster langs de hemel!

Gisteren ben ik met mijn moeder naar mijn eerste begrafenis geweest. Het was van mijn surrogaat-oma. Het was de moeder van een schoolvriendin van mijn moeder, maar bij gebrek aan eigen grootouders was ze ook mijn oma. Niemand had eigenlijk verwacht dat ze dood zou gaan; ze was 93 jaar oud, had meer dan dertig operaties ondergaan, maar bleef altijd maar vrolijk doorwaggelen.
Ik ben niet echt verdrietig ofzo, dus condoleances heb ik niet nodig, maar ik vond de uitvaart wel echt verschrikkelijk!

Eerst was iedereen in zo'n zaaltje waar je koffie kon krijgen. Ik voelde me behoorlijk aangekeken en out of place, want ik was de enige persoon daar onder de dertig, ik had geen net pak aan, ik stak een kop boven iedereen uit en omdat het geen familie was kende helemaal niemand mij.
Na een tijdje kwam er zo'n uitvaartondernemer binnen en zei met luide stem dat iedereen naar de aula mocht komen. Die aula was zo'n ruimte waar iedere dag drie of vier dooien doorgesluisd werden naar de oven of het graf. Er hing daar echt een soort van tastbare walm van nare emoties, niet eens zo zeer van ons gezelschap, maar van ook van alle voorgaande gezelschappen. Als ik had mogen kiezen had ik liever vanuit de gang toegekeken.
Voorin stond dan een kist met een foto erop, er werden de nodige uitvaartklassiekers gedraaid, er werd wat gepreekt en gebeden. De kinderen van m'n oma koesterden blijkbaar nogal wat wrok, want hun toespraken bevatten nogal wat verwijten aan het adres van de overledene.
Ik vond het echt heel respectloos. En bij deze beaam ik het principe van 'over de doden niets dan goeds'. Stel je voor dat zo'n overledene nog een beetje daar op die kist zit, een beetje te kijken naar hoe mensen afscheid van je nemen, en dan gaan ze allemaal nare dingen over je zeggen voor een hele groep, die je in je leven liever niet met anderen hebt willen delen. En dan kun je ook niet roepen van: "Hee! Houd je bek, joh!"

Kortom, zo'n uitvaart is er dus blijkbaar niet voor de overledene, maar voor de nabestaanden, zodat ze de nodige communicatie over de dode met elkaar kunnen delen.

Uiteindelijk gingen we naar buiten, naar de begraafplaats. Nog zo'n leuke plek. Keurig op een rijtje liggen alle mensen daar, ieder graf een nummer, eigenlijk net als toen ze nog leefden. Iedereen doet nog zijn best om het graf van zijn familielid zo origineel mogelijk te maken, met leuke stenen of teksten, maar helaas, dat faalt.
De priesteres maakte toen een fout bij het opzeggen van het onze vader, dat was echt de druppel.

Snel de cake gegrist en met de noorderzon vertrokken.
 

Betreft: Overlast

Beste brandweermeneer/mevrouw

Al enige tijd zie ik aan hoe in Nederland de veiligheidsnormen en -regels steeds drastischer vormen aannemen. Veiligheid wordt verheven tot het belangrijkste goed dat we met z'n allen hebben. Er wordt echt alles uit de kast getrokken om te zorgen dat de Nederlandse burgers maar veilig zijn. Zo werken er tweehonderdduizend mensen samen om al dat terrorisme in Nederland tegen te gaan, moeten begeleiders van schoolreisjes verplicht fluoriserende hesjes dragen, de voorheen nog imposante bereden politie draagt inmiddels ook fluoriserend geel, struiken worden gerooid omdat daar zich wellicht ongure types in zouden kunnen verschansen, festivalgangers worden naar huis gestuurd omdat het festivalterrein onveilig druk zou worden en ga zo maar door tot je een hele lijst van betrekkelijk onnozele maatregelen hebt.

Brandveiligheid is ook zo'n thema. Tegenwoordig moet alles in toenemende mate maar brandveilig zijn. Een publiek trauma door de gebeurtenissen in Volendam? Hoe dan ook, wij, de bewoners van SSHN-complexen, ondervinden nogal veel last van de aan ons opgedrongen veiligheid van brandweer Nijmegen. Onze huisbazen worden telkens wooneenheden ingestuurd om bewoners tot vervelens toe erop te wijzen dat de vluchtwegen niet 100% vrij zijn. En dat alles wat er zich op mogelijke vluchtwegen bevind door de DAR in beslag genomen en vernietigd zal worden. Voorwerpen zoals wasrekjes met al je kleren of je vakantiekoffer, waar je op je eigen kleine studentenkamertje geen plek voor hebt.

Vanmiddag heb ik ook weer een kleine discussie gehad met mijn huisbaas. De man kwam onze gang ontruimen, maar ik vond dat niet zo'n goed idee. Want ik mijn kleren hangen aan een droogrek in de gang, omdat ik ze graag droog heb voordat ik ze in mijn kast leg, en bovenal omdat er nergens anders plek is voor droogrekken. Enkele functionarissen van de SSHN, waaronder deze huisbaas, zijn naar een brandveiligheidscursus van de brandweer geweest, en zijn daar schijnbaar verschrikkelijk bang gemaakt. Als er dingen in de vluchtweg staan, dan zouden we daar ineens over vallen als er rook en paniek in het spel was. We zouden ons vastgrijpen aan schilderijen en posters, die onmiddellijk losscheuren, waarna wij op de grond vallen en doodgaan omdat onze overlevingskans dan met 80% daalt.
Er wordt echter verder totaal geen rekening gehouden met enige intelligentie of behendigheid die vluchtenden bezitten, of het feit dat ze dag in dag uit datzelfde stukje blindelings door die brandonveilige gang lopen.
De gang is en blijft nu dus hartstikke leeg. Gevolg is wel dat ik noodgedwongen mijn wasrek in mijn kamer neer moet zetten, en daarmee mijn enige vluchtweg echt volledig blokkeer. Mocht die schijnbaar verwachte brand dan eindelijk uitbreken dan sterf ik in mijn kamer omdat ik niet op de veilige en lege gang kan komen…
En dan zijn er ook nog maatregelen betreffende het gebouw Vossenveld, waar ik woon, die me de stuipen op het lijf jagen. Hoewel het gebouw er al meer dan dertig jaar zonder grote problemen staat, zou het volgens de brandweerstatistiek schijnbaar al meer dan vijf keer tot de grond toe platgebrand moeten zijn, en alle bewoners dood. Want, objectjes in de vluchtgangen én niet-massieve plafonds. Dus wat er nu gebeurt is dat de plafonds worden vervangen in een communistisch Sovjet-tempo. Binnenkort woon ik drie maanden lang in een stoffige bouwput, waar arbeiders zich dan om zeven uur 's ochtends met Frans Bouwer en veel gehamer in mijn woning bevinden. Zodat het brandveilig wordt.

Het is allemaal zo verschrikkelijk overdreven, paranoïde en ongenuanceerd. In Nederland wordt met moeite verkregen vrijheid ingewisseld voor veiligheid. In mijn woning wordt dankzij de brandweer woonplezier vernietigd ten behoeve van brandveiligheid. Brandveiligheid, veiligheid. De woorden hebben een hele smerige smaak in mijn mond gekregen. De smaak van drie maanden in het stof leven, de smaak van schimmelende kleding.

Uiteraard is er vast sprake van wetgeving van hoger af. Maar kan de brandweer Nijmegen de onveilige, maar gezellige situaties niet gewoon gedogen? Of wat minder frequent steekproeven uitvoeren? Gewoon niet zo moeilijk doen?

Het antwoord is vast dat er beter voorkomen kan worden dan genezen. En dat niet-brandweerlieden geen half besef hebben van de gevaren van brand. En dat de mensen die de regels opstellen best weten waar ze mee bezig zijn, en dat ik, als ik verkoolde lichamen moest opruimen dezelfde regels zou opstellen.
Ik betwijfel het. Het is overdreven. Ik wil mijn eigen verantwoordelijkheid graag kunnen nemen, net als de andere volwassen mensen.

Doe met deze brief wat u wilt. Stuur een briefje terug. Verbrand hem (in een brandveilige omgeving) en vergeet dat hij ooit ontvangen is. Of denk er eens over na. Of laat er eens een collega over nadenken. Of stuur hem door naar de grote baas. Of steek als wraak Vossenveld in brand. Maar laat me in ieder geval niet in mijn vermoeden bevestigd zijn dat alles wat je naar een overheidsinstantie stuurt in het niets verdwijnt en dat er nog minder gebeurt.

Groetjes,
Oskar Kroes

They who can give up essential liberty to obtain a little temporary safety, deserve neither.
-- Benjamin Franklin.

a.                   Politiek is één groot complot tegen eenvoudige sukkels als u en ik. (Jan Blokker)

b.                  The whole art of politics consists in directing rationally the irrationalities of men. (Reinhold Niebuhr)

c.                   Politiek is de kunst van het zoeken naar problemen, ze overal vinden, een verkeerde diagnose stellen en de onjuiste maatregelen treffen. (Groucho Marx)

d.                  Politiek zou zonder het slechte geheugen van de mensheid helemaal niet mogelijk zijn. (Harry Mulisch)

e.                   Politiek is geen wetenschap, zoals veel heren professoren zich verbeelden, maar een kunst. (Otto von Bismarck)

f.                    Vind je het gek dat mensen de politiek niet meer serieus nemen, als de politiek ‘de mensen’ niet meer serieus neemt!’ (Youp van ‘t Hek)

g.                   Politiek is een spel en ik probeer het goed te spelen (Joop den Uyl)

h.                   De mens is van nature een politiek dier (Aristoteles).

Copied from Mystics Forum:

~

Ik heb er weer een liefdesverhaal bij, zoals jullie weten. En het is mooi, dus ik post mijn versie ervan.

De aanloop (niet zo heel boeiend, eigenlijk):
Ik had op Castlefest veel van jullie leren kennen. Zo ook Rúna, maar ik vond haar eerst maar gewoon een leuk meisje, maar verder niets, want ik vond haar wel jong endezo.
En daarna ging ik een beetje spammen hier op Mystics enzo, en wat MSN'en. En toen hoorde ik de roddel dat Rúna mij leuk vond, en dat zette me toen aan het denken, deels omdat ik dat zelf al vermoed had. En toen ging ik in de war, want was ze nou leuk/niet leuk genoeg, jong/te jong, enz/enz?
Toen begon mijn intro van de uni, waar ik een ander meisje leerde kennen. Een half Pools typetje, Julia, die dan weer vier jaar ouder was dan ik. Met haar kon ik het heel goed vinden, en we hebben ook een aantal keer tot sluitingstijd aan de bar gehangen, wat heel gezellig was. Dus toen besloot ik maar om voor haar te gaan.
Midden in de intro was toen de zwemmeet, waar Rúna ook kwam. Maar daar merkte ik eigenlijk niet zoveel aan Rúna, dus ik hoefde de boot ook niet af te houden, wat ik eigenlijk wel van plan was.
Toen terug in Nijmegen flopte het met dat andere meisje, en toen had ik zoiets van, laat maar met die vrouwen...
Een hele poos later had ik mijn pannenkoekmeeting georganiseerd, waar Rúna wel weer kwam. Ik weet niet meer precies wat ze deed, maar ze deed van die hele wazige dingen waardoor ik haar toch wel weer leuk vond en weer in de war raakte :P
Vrij kort daarna was Rúna in Epe, op vakantie. En toen gingen we wat SMS'en enzo, en toen SMS'te ik in een impuls dat ik Rúna toch wel een van de geweldigste personen vond, die ik kende, eigenlijk zonder dat daar wat achter zat. Maar toen kreeg ik een heel erg blij SMS'je terug, waarop ik iets dacht van 'woei!' *le stuiter* En ik vond maar dat ik ook naar Epe moest komen onder het mom van ananassen slachten. Ik zei een afspraak af met Maria, mijn vorig scharrel, om af te reizen naar Epe.

In Epe (hier wordt het mooi):
Aldaar kwam ik in het burgerlijk, doch gezellige vakantiehuisje van Rúna en haar bende. Ik vond het daar heel gezellig enzo, en kon het wel goed vinden met de rest van het gezelschap (Rúna's ma & Vera). 's Middags gingen we met z'n allen fietsen en wandelen enzo in de mooie omgeving, leuk.
's Avonds gingen Rúna in ik samen het bos in, waar we uiteindelijk belandden op een eeuwenoude grafheuvel. Echt zo'n bijzondere plek. Daar hebben we toen heel lang gezeten onder een prachtige sterrenhemel, waar het ook nog eens vallende sterren regende.
We gingen een soort van magisch ritueel doen op die plek, en dat was echt heel bijzonder. En toen zag ik Rúna daar zo staan, als een priesteres van weleer, en toen dacht ik echt van 'wow... dit is niet zomaar iemand.' :wub:

Eén keer raden wat we wensten bij de vallende steren ;) 

~

Fotootje uit Epe: